door Bertus Bouwman (reacties: 0)

Tone: Schumi leerde Duitsland voorzichtige trots

Foto: Alex Comerford

 

Duitsland leeft massaal mee met de in coma liggende coureur Michael Schumacher. Ooit verguisd, nu is hij één van de iconen op wie het land weer trots kan zijn.

Zijn sport is niet bepaald milieuvriendelijk, slurpt brandstof, verslijt een paar setjes rubberbanden per race en doet geringschattend over elektrisch rijden. Toch fascineert de Formule 1 veel mensen, deels vanwege het gevaar wat er aan kleeft.

Of misschien ooit kleefde. Er was een tijd dat elke coureur aan de wedstrijd begon met de mogelijkheid in het hoofd de finish niet te zullen halen. En dat terwijl vrouw en kinderen langs de kant stonden te zwaaien. De dood hoort bij het racen.

De laatste coureur die zijn passie voor snelheid met zijn leven moest bekopen was Ayrton Senna in 1994. De Braziliaan was slecht aan het seizoen begonnen. Hij werd op de hielen gezeten door een jonge concurrent, Michael Schumacher die nog aan het begin van zijn carrière stond. Toen Senna zich in de muur te pletter reed, ging achter hem de race door. Schumacher won.

Harteloos

Na die overwinning werd Schumacher verweten geen gevoel te hebben. Een bezoek aan het sterfbed van Senna veranderde daar niets aan. Men vond hem harteloos. Nu strijdt 'Schumi' zelf met de dood en staan de coureurs aan zijn bed en leven ontelbare mensen van over de hele wereld met hem mee.

Het is geen toeval dat na Senna de Formule 1 geen dodelijke ongevallen meer heeft gekend. Het gevaar moest worden ingedamd. Het was juist Schumacher die na het tragische ongeluk in 1994 zich inzette voor een veiligere sport. Hij vervulde die rol als leider van de coureursvakbond.

Snelheid

Michael Schumacher is met zeven wereldtitels de beste Formule 1-coureur aller tijden. Hij veranderde de racesport meer dan wie dan ook. Als een perfectionist reed hij zijn testrondes als de anderen al sliepen. Een eindeloze zoektocht naar het geheim van de snelheid.

Hij focuste zich op het racen zelf. De glamour interesseerde hem niet. Motoren, banden en aandrijfsystemen moesten tot de hoogste snelheid leiden. Meer autofabrikanten dan ooit wilden ineens meedoen. Schumacher groeide uit tot één van de internationaal meest geliefde coureurs. Nu, na zijn ski-ongeluk betoont zelfs de woordvoerder van de Duitse regering zijn medeleven.

Rust

Na zijn 'pensioen' in 2012 zocht hij niet naar nieuwe spotlights. Hij wilde rust. Zijn droom was een huisje aan een meer waar niemand, geen pers, geen fans hem konden storen. Juist in de vrijheid buiten de bühne, buiten de druk om te presteren maakt hij een rotsmak met zijn hoofd tegen een stuk rots. Voor zo ver nu bekend ging hij niet te hard, nam hij geen onverantwoorde risico's.

Het duurde lang voordat de Duitsers Schumacher in hun hart sloten. Het kan er aan liggen dat hij niet om zoveel aandacht vroeg als andere Duitse helden als tennisser Boris Becker en niet voor elke camera sprak zoals voetballer Franz Beckenbauer. Schumacher wilde geen ster zijn, maar vooral heel hard rijden.

Trots

Schumacher dwong respect af met zijn werklust, zijn eerzucht om te winnen, om perfect te zijn. Vooral van buiten Duitsland kwam die erkenning. Riep hij aan het begin van zijn carrière vooral afschuw op vanwege zijn vermeende gevoelloze killersinstinct, het sloeg na zijn onnavolgbare rij aan successen om in bewondering.

Het ontzag voor Schumacher ontging uiteindelijk ook zijn landgenoten niet. Langzaam groeide zijn populariteit. Hij ontwikkelde zich onbedoeld door naar een icoon waar Duitsland trots op kon zijn. Een gevoel dat decennialang al werd onderdrukt.

Fier zijn op eigen land, dat riekte in Duitsland in de naoorlogse jaren al snel naar een ongezond nationalisme. Iets dat je maar beter kon onderdrukken. Na de vereniging van Duitsland in 1990 zocht het land naar manieren van gezonde nationale trots.

Waardering van buiten

De sport was zoiets. De WK-winst van die Mannschaft in datzelfde jaar kwam nog iets te vroeg. Maar de zegereeks die Schumacher tien jaar later inzette en het internationaal gewaardeerde in Duitsland georganiseerde WK voetbal in 2006 (Duitsland werd derde) deed bij veel Duitsers de borst voorzichtig zwellen. De positieve blik van buiten op Duitse successen was goed voor het nationale zelfvertrouwen.

Nu treurt het hele land om de in coma liggende Formule 1-coureur. Net als nationale vreugde draagt ook landelijke rouw bij aan het wij-gevoel en het zelfbewustzijn. Niet dat Schumacher het zo bedacht heeft, maar zijn passie voor snelheid heeft bijgedragen dat het hele land een stap naar voren kon zetten.

Ga terug

Reactie toevoegen